Płatek 243 - Trzy Słowa

Wieczór w pełni, wkoło ciemno,
W środku trochę jakby głucho,
No bo Ciebie nie ma ze mną,
W takich chwilach jest dość krucho.


Dusza wciąż tęsknotą żyje,
Pragnie złączyć nas oboje,
Serce było me niczyje,
Teraz jest już tylko Twoje.


W samotności łatwo skonać,
Gdy jest smutno, strasznie, źle,
Mieć Cię zawsze w swych ramionach,
Ponad wszystko bardzo chcę.


Składać do stóp piękne kwiaty,
Obsypywać ich płatkami,
Być beztroskim jak przed laty,
Poczuć szczęście między nami.


Mam dla Ciebie dziś trzy słowa,
W głębi serca zapisane,
Pragnę Tobie podarować,
Miłość, wierność i oddanie.

Płatek 242 - Być Adamem

To był wieczór tuż po siódmej,
Wzrok mój utkwił w pewną stronę,
Życie przecież całkiem nudne,
W mig zostało ożywione.


Jeden uśmiech Jej wystarczył,
By zawładnąć już myślami,
Ustrzeliła środek tarczy,
Niczym amor ze skrzydłami.


Cudne usta, krótkie włosy,
Głos w aksamit ma ubrany,
Oczka jak kropelki rosy,
Co ukoją wszelkie rany.


Przy Niej czuje się to coś,
Ciepło, spokój, odprężenie,
Wciąż przeszywa mnie na wskroś,
Do tej małej uwielbienie.


Niech się spełni to marzenie,
Bym upoił się tym stanem,
Jedno szczere mam pragnienie,
W Ewy świecie być Adamem.

Płatek 241 - Kropla Ciepła

Świat kieruje się w złą stronę,
Wokół pełno nienawiści,
Niebo płacze, ziemia tonie,
Ten scenariusz się wnet ziści.


A wystarczy trochę dobra,
Jeden uśmiech dla człowieka,
W każdym jest miłości kropla,
Na odkrycie gdzieś tam czeka.


Radość wszędzie wtem rozkwitnie,
I zagości błogi spokój,
Zawsze cieszmy się dobitnie,
A nie tylko raz do roku.


Róbmy to jak małe dzieci,
Bezgranicznie i tak szczerze,
Z tego że słoneczko świeci,
I muzyka jest w eterze.


Już nie patrzmy się na innych,
Co też ludzie tu powiedzą,
Bądźmy żywi i niewinni,
Podczas kiedy wkoło bredzą.


Ciepłem wszystkich zarażajmy,
Będzie wtedy nam weselej,
Pozytywów wciąż szukajmy,
Życie przecież trwa niewiele.

Płatek 240 - 10 kwietnia

Żałobny dziś nastrój jest w całym narodzie,
Flagi są kirem na wskroś przepasane,
Stajemy tak smutni w tym łez korowodzie,
Bo dla nas to były kochane osoby.


Bez przerwy pytamy : ach czemu, ach czemu,
To znowu ta data i miejsce to samo,
Co widziało tragedię 70 lat temu,
Przez Rosję tajoną głęboko skrywaną.


Elita zginęła w historię już przeszła,
Ojcowie i matki, mężowie i żony,
Energia z tych ludzi na zawsze odeszła,
Oddajmy im hołd i bijmy pokłony.


Ogromny nas ciągle żal dziś przeszywa,
Oczy wciąż łzawią i dusza tak boli,
I serce w cierpieniu się całe rozrywa,
Płacze w tej ciszy i ludzkiej niedoli.


I znowu tu nastał żałobny ten czas,
Nic nie jest tak samo, inaczej jest już,
Bo zabrał ponownie katyński nam las,
Polaków kolejną gromadę dusz.

Płatek 239 - Wiara

Nastał czas na zamyślenie,
Czy jest miejsce dziś na wiarę,
Trzeba szukać z utęsknieniem,
Tego co nam Bóg wciąż daje.


Zesłał syna nam na ziemię,
Który oddał się w ofierze,
Za to ludzkie nasze plemię,
Co ukochał sobie szczerze.


My tak rzadko doceniamy,
To prawdziwe poświęcenie,
Co się stało przed wiekami,
Czy to dla nas ma znaczenie ?


Czy my mocno w to wierzymy ?
Czy to tylko czcze gadanie ?
Nic w tą stronę nie robimy,
Nie cieszymy się tym stanem.


Że ktoś życie oddał swoje,
Byśmy mogli się radować,
I by cieszyć się spokojem,
To nam wszystkim podarował.


Więc pomyślmy o nim częściej,
Trwajmy zawsze mocni w wierze,
Dajmy z siebie innym więcej,
I kochajmy Boga szczerze.