Płatek 420 - Zaklęci

Zamykam oczy, nie chcę nic widzieć,

Zniknij nadziejo, przestań już drwić,

Co jakiś czas z czymś dobrym idziesz,

Po chwili z tego nie ma już nic.

Bez ruchu stoję gdzieś na rozstaju,

W głowie się tłoczy pomysłów sto,

Czas mi przemija na rozmyślaniu,

Samotność ciągle zabiera moc.

Gdzieś się w tym świecie znów zatraciłem,

Nie wiem co dalej, jak będę żył,

Nie jestem teraz, kim kiedyś byłem,

Uśmiech na dobre z mej twarzy znikł.

Brak mi powietrza, drugiej osoby,

Tęsknię tak bardzo, ocieram łzy,

Wiem że nie przyjdzie do mnie nikt nowy,

Bo w sercu liczysz się tylko Ty.

Teraz gdy znowu oczy me zamknę,

Marzę abyśmy tak zapatrzeni,

Razem usiedli sobie na ławce,

Zaklęci w ciszy, w siebie wtuleni.

Płatek 419 - Nie Przestałem

Wieczór cichy, taki zwykły,

Kładę głowę do poduszki,

Ktoś się zakradł do mych myśli,

I marzenia me rozbudził.

Opuściłem swe powieki,

Odpłynąłem w inny świat,

Tam mój smutek chciałem leczyć,

Czując w sobie szczęścia smak.

Ty w tym świecie się zjawiłaś,

Przytuliłaś mnie we śnie,

Płomień uczuć rozpaliłaś,

On nie zgaśnie dobrze wiesz.

Znów patrzyłem w Twoje oczy,

Widząc w nich tak czyste piękno,

Ten Twój uśmiech tak uroczy,

Sprawił, że poczułem ciepło.

To zdarzenie dziś potwierdza,

To co już od dawna wiem,

Jesteś ciepłem mego serca,

Nie przestałem kochać Cię.

Płatek 418 - Gdyby

Gdyby oczy mogły mówić,

Wykrzyczałyby mój ból,

Gdyby przeszłość chciała wrócić,

To przytuliłbym Cię znów.

Bo to wszystko we mnie siedzi,

W mojej głowie, sercu mym,

Niczym korzeń drzewa w ziemi,

Nie potrafię zmienić nic.

Moje myśli tak ubrane,

W Twe spojrzenie, uśmiech Twój,

Gdzieś głęboko tak schowane,

I zamknięte już na klucz.

Stłumić uczuć nie potrafię,

Wszystko Ciebie przypomina,

Dni kolejne ledwo trawię,

Potok łez po twarzy spływa.

Gdyby los mógł spełnić sen,

Wybrałbym dosłownie jeden,

W którym tak kochamy się,

I pragniemy tylko siebie.

Płatek 417 - Zamglony Świat

Patrzę w okno znów stęskniony,

Myśli różne się mieszają,

Siedzę w ciszy zamyślony,

W samotności dni mijają.

W krajobrazie moich marzeń,

Wszystko jest zamglone tak,

Moje „ja” powoli tracę,

Chwile tracą słodki smak.

Gdzieś w szarości znowu błądzę,

Miotam się jak liść na wietrze,

Gasną we mnie wszelkie żądze,

Znika to co było lepsze.

Płomień serca jest tak słaby,

Chociaż wciąż się jeszcze tli,

Być ponownie zakochanym,

To marzenie we mnie tkwi.

Może znów się odnajdziemy,

I popłyną szczęścia łzy,

W przytuleniu zapatrzeni,

W Tobie ja, a we mnie TY.

Płatek 416 - Kłamstwo

Ludzie często rozmawiają,

W słowach wielka siła tkwi,

Mnóstwo uczuć innym dają,

Kłamstwo jest najgorszym z nich.

Jest przekleństwem jakich mało,

W szczególności prosto w oczy,

Burzy to co mocno stało,

I potrafi tak zaskoczyć.

Lecz najbardziej dusza boli,

Gdy to robi nam ktoś bliski,

Kruszy serce tak powoli,

Czasem w moment jest po wszystkim.

Bardzo ciężko to naprawić,

Bywa wręcz tak niemożliwe,

Człowiek długo kłamstwo trawi,

Czeka dnia gdy ból przeminie.

Życie z tym już nie jest łatwe,

Nie da się spokojnie zasnąć,

Wolę już najgorszą prawdę,

Niż najlepsze, słodkie kłamstwo.